داریم می ریم استرالیا

سرزمین مادری - یک بازی وبلاگی

wearegoingaustralia — Sun, 10 Aug 2008 07:16:18 GMT

    کوچیک که بودیم، بابام ماشین نداشت. ولی تقریباً هر هفته جمعه ما رو می برد گردش. چه صفایی! عجب شور و حالی بود اون روزها. جمعه ها وقت عشق ما بود اون روزها بی اونکه عاشق باشیم. بعدها که عاشق شدیم، ماشین دستمون رسید. اون وقت نشستم فکر کردم که چجوری بابای ما، ما رو هر هفته بدون ماشین میبرد تفرّج!؟ بعدش یه موقعهایی مصداق "سوار از پیاده خبر نداره، سیر از گرسنه" از کنار آدمهایی که توی صف تاکسی و اتوبوس، تو گرما و سرما وایستادن رد میشدم و نمی دیدمشون! این روزها اما، گاهی که از کنار این جمعیت منتظر (که انگار هیچ وقت نباید تاکسی گیرشون بیاد) رد میشم، کولرم رو خاموش میکنم اگه هوا گرمه، شیشه ها رو میدم پایین اگه داره بارون میاد، غصه شون رو میخورم چون میدونم خسته ان و این حقشون نیست (من فقط میگم این حق من نیست - حق من رفتن و گم شدن نیست - حق من یه زندگی بی ملاله - یه سقف و یه لقمه نون حلاله - گوشه ای از شعر تیتراژ یک سریال این روزهای تلویزیون!!) این جوری -به خیال خودم- شکرگزاری میکنم از اون چیزهایی که دارم. ارزششون رو لمس میکنم بی اونکه از دستشون بدم.

    گاهی باید یادآوری کنی که چی داری، گاهی باید (حتی شده الکی) ارزشمند کنی داشته هات رو، تا بتونی راحت تر اونها رو فدای یه ارزش دیگه کنی. ذهن آدمیزاد یه قانونی داره و باید همیشه یه جوری قانعش کنی. اگه الان پراید داری، فردا میخوای بی ام دابلیو LI 740 بخری، الان باید مغزت رو حالی کنی که پراید برات ارزش داره، که پرایدت رو دوست داشتی، که پرایدت یه موقعی آرزوت بوده که بهش رسیدی؛ این جوری منطقش درست میشه. یه جای کور نمی مونه! اگه ارزش پرایدی که سالها باهاش زندگی کردی و خاطره ها باهاش داری رو یادآوری نکنی، مغزت این رو نِفـرَت تلقی میکنه. و همه میدونیم که نفرت یه گوشه ای از قلبت رو سیاه میکنه که شاید دیگه سفید نشه!!

   وقتی قدر پولت رو ندونی، بی خودی خرجش میکنی؛ ولی وقت ارزش پولی که توی جیبته رو داری، پولت رو برای چیزی خرج میکنی که از خود پول ارزشمندتره. اینطوری بی خیال پول نشدی، فقط پولت رو با یه چیز بهتر از پول عوض کردی! در عین حال هیچ وقت هم به این نقطه نمیرسی که یه چیزی که دوست نداری بخری و اونوقت بگی: "ارزشش رو نداشت".

    به این بهانه، اینجانب از همراهان نیمه مهاجر (اونهایی که هنوز نرفتن) و مهاجر (اونهایی که رفتن) استدعا دارد که در فرصت مقتضی جواب دو تا سوال ذیل را در وبلاگ محترماشان قید کنند!!!!! (شما بخوانید "بـــازی وبـلاگـــی ســرزمیـــن مــــادری"    !!!!!!)

    1. برای نیمه مهاجران استرالیا: چه چیزهای خوب و با ارزشی ممکنه باعث بشه که از رفتن منصرف بشین؟

(برای مهاجران استرالیا: "چه چیزهای خوب و با ارزشی ممکنه باعث برگشتنتون بشه؟")

- یه خواهش: فقط حرفهای خوب بزنید و غم و غصه دار نکنین جوابهاتون رو جان عزیزانتان!!

2. برای نیمه مهاجران استرالیا: چه چیزها و یا خاطرات ارزشمندی هست که وقتی اونجا رفتید ازشون با افتخار واسه اجانب صحبت می کنید؟

(برای مهاجران استرالیا: "چه چیزها و یا خاطرات ارزشمندی از سرزمین مادری تون به یاد دارید واسه افتخار کردن پهلوی اجانب!؟")

- یه خواهش: از ذکر جزئیات دریغ نکنید!!

شرایط اختصاصی بازی:

الف) التزام عملی به نظام وبلاگی!!!!!!! (حالا این بند یعنی چی، من نمیدونم)
ب)   هر کس باید 3 تا یا بیشتر از دوستان مهاجر یا نیمه مهاجرش رو دعوت کنه به این بازی! (این شرط تا جایی التزام آوره (!!) که تمام وبلاگهای بچه های مهاجر و نیمه مهاجر تموم بشن - حتی شده وبلاگ جدید درست کنید ولی این شرط رو رعایت کنید)
ج)   Copy و Paste از اصل 2 سوال الزامی است (تعارف نکنین!! من مشکلی ندارم)
د)   دروغ چرا؟ چون ممکنه این بازی وبلاگی جهانی بشه بدم نمیاد (حتی بلکه خوشم میاد) که اسم و آدرس خالق بازی سرزمین مادری در ابتدای امر آورده شود!

ه) هر دوی مطالب شوخی و جدی پذیرفته میشود! فقط داستان رو زیادی صیاصی نکنید!!!!

و) قربون همتون!! چاکریم!

حالا اینها رو اول خودم میندازم تو هَچَل:

. . . . . . . . . . . . . . . . . . پانی

. . . . . . . . . . . . . . . خشایار

. . . . . . . . . . . . . . . نیکی

. . . . . . . . . . . . . . . آریا

. . . . . . . . . . . . . لینا

. . . . . . . . . . . ترنم

. . . . . . یک دوست

. مهندس ارنست

دامـــــــــــــــون ( - یه بوس شرعی!!)

از دوستان مهاجر و نیمه مهاجری که دعوت نکردم عذر میخوام / (این جملۀ آخر تقریباً توی این مایه ها بود: "همینی که هست"!!!)

حمید شرقترین وبلاگش رو حذف کرد!!! شرقترین برای همه بود! برای همه مهاجران! حق ما رو خوردی داش حمید! موفق باشی همیشه!

حالا جــــــــــــــــــوابهــــــــــــــــای خـــــــــــــودم:

1. یه جواب کوتاه دارم واسش: فقط دو نفر اگه منصرف بشن در تشویق من به رفتن، انقدر ارزشش رو دارن واسم که قید همه چیز رو بزنم. یکی پانی که همراه منه، با منه، ولی اگه نخواد بیاد هیچ جا نمیرم. دوم پدرم اگه بگه نرو، اگه دیگه تشویقم نکنه، اگه دیگه خوشحال نباشه از رفتنم، رفتن برام ارزش نداره!!! بقیه ای که دوستشون دارم رو اگه مخالفت کنن میتونم راضی کنم. زورم به این دو نفر نمیرسه!!

2. از جاهایی که دیدم و میدونم بینظیره حرف میزنم! شاید جاهای خیلی قشنگی تو دنیا باشه که من ندیدم، ولی تو ایران جاهایی دیدم که نمیشه دیگه مثالش رو آورد. درختهایی که سر نارنجی شدن تو پاییز دعوا میکنن؛ آبشارهایی که کوچکن ولی خشمگین؛ کوههایی که آرامن ولی باشکوه. (خیلی ساساتِ من عود کرد، نه؟ بقیه رو داشته باشین) از رودخونه هایی حرف میزنم که نمیدونن آلودگی آبهای سطحی و غیر سطحی یعنی چه!

واسه جواب به این سوال میشه از اینها هم حرف زد: ادبیاتمون، زبان فارسیمون، شعرهامون، مراسم عید و چهارشنبه سوری، از استعدادهامون، از منابعمون، از روابط گاه قشنگمون، از تاریخمون، از اینکه یه روزی همه این اطراف مال ما بود، ولی آیا اینها برای یه خارجی مهمّه؟ آیا به نظرتون نمیگه خوب که چی؟ مگه خودمون استعداد و امکانات نداریم، یا خودمون زبان شیوای (!) آزی نداریم که داری اینها رو برامون میگی؟

شاید راست بگه! شاید نباید جلوی کسی که اومدی پهلوش مهمونی زیاد پُز خونه ات رو بدی. این بازی واسه اینه که همه اینها بیاد دوباره تو ذهنت. نمیخواد واقعاً واسه کسی افه بیای! نمیخواد از زبان و شعرت بگی. ولی میتونی فرهنگت رو، تاریخت رو، زندگی بزرگت رو توی رفتارت نشون بدی!

این بازی فقط یک تلنگره. یه ویش . . ن (با ادبیش میشه: نیشگون - البته از مغزت) که یهو از جا بپری و بری اونهایی که اینجا داری رو دوباره ببینی! اینجوری خوبیش اینه که تو حافظه ات میمونه و اونجا همیشه قشنگیهای اینجا به یادت هست. اینجوری با نِفرَت از اینجا نمیری. یه حس نوستالژیک قشنگ میشینه توی وجودت که اسمش رو میتونی بذاری افتخار!

هنوز آخر بازی نیست، حالا چشمات رو ببند و بدون اینکه به آجیل و نارنگی و موزی که برات میارن فکر کنی، تصور کن که رفتی مهمونی (رفتی استرالیا) داری قشنگی های مجلس رو میبینی، خوبی صاحبخونه، حالا بشین به این فکر کن که اگه خونۀ ما اینها رو نداره، اگه به این قشنگی نیست، من دوستش دارم!

حالا از مهمونی لذت ببر! چشم؟ . . . . . متشکرم!!

دیدگاه قفس

wearegoingaustralia — Mon, 02 Jun 2008 10:17:18 GMT

وقتی برای بار اول آهنگ "پرنده های قفسی" (سیاوش قمیشی) رو گوش میدادم، توی یک لحظۀ پاراپسیکولوژیستیک (!!!) عقل و احساسم به همدیگه جفتک زدند. با فرض اینکه شاعر میخواست غم اون پرنده ها رو بخوره یا اینکه بگه تقصیر خودشونه که تو قفس موندن. یه موقعی زیر پا گرفتن به بعضی مفاهیم حال میده. بعضی حرفها رو باید گاهی هلشون داد که بیافتن. باید بعضی اوقات مفاهیم رو تکون داد. عقاید، مفاهیم باید بیافتن زمین که دوباره پا شن! باید گاهی یه تکل از پشت رو مُخت بری که حساب کار دستش بیاد. این کار ارزش کارت قرمز داور رو داره!! به چند فراز (شاید هم فرود) آهنگ دقت کنید در ذیل!! (اونجاهایی که به درد داستانمون میخورد رو میارم):

پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی: اینجا میخواد مفهوم عادت رو بگه! عادت به اون قفسی که دورته، یا شاید هم عادت به قفسی که دور خودت درست کردی. یه موقعی هم هست که این قفست رو نمی بینی. نمیبینی که ساختیش و اسیرت کرده! این مدلی که گیر بیافتی، چشمات ضعیف میشن، یه عینک میخوای! چون بیشتر از اون حدی که قفسته (شما بخونین: بیشتر از اون حدی که خودت دوست داری ببینی) چشمات کار نمیکنه! عادت یعنی قفس!

تو آسمون ندیدن خورشید چه نوری داره: چشمهاشون نتونسته ببینه یا نور خورشید بهشون نرسیده؟ چه کسی با اطمینان میتونه بگه که همه چیز رو دیده؟ چه کسی میتونه مدعی بشه که اگه کسی خورشید رو نبینه یعنی همه زندگی رو ندیده؟ آیا دونستن "راه دور چشمۀ کوه مشرق" و "آسانی عاشقی یک پرنده زیر بارون" برای زندگی (به همون مفهم خالص زندگی!!) ضروریه؟ آیا اگه نور خورشید رو نبینن خیلی چیزها رو از دست دادن؟ یه لحظه تصور کن آدمی رو که خورشید رو تا به حال ندیده! آیا میتونی ادعا کنی که تا الان زندگی نکرده؟ شاید اون با ماه سرگرمه، شاید با خاک، شاید با یک دونه گل رز سیاره اش! (چه مامانی!!!) در کل، 1- اونی که همه دنیا قبولش دارن رو راحت قبول کردن، 2- یا اسم زندگی رو به زور از روی کسی که هیچی از زندگی نداره (به اون مفهومی که تو فکر میکنی) برداشتن؛ این یعنی قفس!

نمیدونن سفر چیه، عاشق در به در کیه: سفر یعنی رهایی، یعنی رفتن! یعنی آزادی (البته گاهی)! کیه که ندونه که "آقای هالو" اخر فیلم چی گفت؟ "سفر انسان را پخته میکند!!" عاشقی، در به دری، همۀ اینها تا زمانی که قفست رو ول کنی و بری و آزاد شی ارزشمنده!! ولی ندونستن اینکه چرا ارزشمنده و نقاط ارزشش کجاست، گرفتاری میاره! اگه ندونی چرا داری میری، به چی میخوای برسی دیگه فایده نداره. یه موقع میرسی به اون سر طنابت که ریش ریش شده و اولش رو تو خونت جا گذاشتی. دیگه هر چی میکشی نمیاد. اینجاش دیگه تقصیر خودته. باید از اول طنابت رو به هیچ جا نمیبستی. کوه نورد ها رو دیدی؟ هر دفعه طنابشون رو به یه صخره میبندن. بعد دوباره درش میارن و به یه جای دیگه میبندن! ولی هر بار انقدر به طنابشون اطمینان میکنن که تمام زندگیشون رو میذارن پاش! ازش آویزون میشن. ولی یه سر طناب رو نمی بندن به یه چادر تو تبّت که اون رو بگیرن تا اورست بالا برن. با طنابی که پشت سرت بستی نمیتونی بالا بری. باید طنابت رو بالاتر ببندی که بری طرفش، که اون تو رو بِکشه! طناب پشت سر، یعنی قفس!

قفس به این بزرگی کاشکی پرنده بودم، مهم نبودن پریدن ولی برنده بودم: دیگه پاورقی واسه این بیت نوشتن، الکیه! ما هم که گرفتاریم، کارهای شرکت و خودمون زیاده، بنا نداریم زیره به کرمان ببریم. تازه بنزین هم نداریم، تا کرمان کلی راهه!

ولی غیر از این خوشمزه بازیهای این جمله های آخر، من دردم گرفت از این تکل از پشتی که رفتیم روی حرفهای شعر مسعود فردمنش روی آهنگ سیاوش!

دیدگاه قفس جاریه تو ذهنهای ما. با حفظ همین دیدگاه و تسلیم شدن بهش، هر جا بری قفسه!

کُرّه خر، سماق و . . .

wearegoingaustralia — Tue, 22 Apr 2008 10:29:18 GMT

بی صدا و بی حرکت داشت به تکه یخی که توی دستش آب میشد نگاه میکرد. قطرات آب، دانه به دانه روی سطح میز می ریخت. با دست دیگرش داشت قطرات ریخته شده روی میز را پراکنده میکرد. با انگشت شصتش آنها را این طرف و آن طرف می کرد و به این ترتیب داشت به زندگی شومی که درونش بود، بیلاخ میداد. یک لحظه احساس کرد که سکوت اذیتش میکند. شروع کرد به سوت زدن. لبش را غنچه کرد و ملودی ای را نواخت که همیشه دوران بچگی اش دوست داشت. لبش را که غنچه کرده بود یادش آمد که در همان سالهای بچگی وقتی برای گشت و گذار همراه خانواده به دهی رفته بودند، کُرّه خری را پیدا کرده بود و ماچش کرده بود. به این فکر کرد که الان همان کُرّه خر بزرگ شده و برای خودش خری شده. شروع کرد به مقایسۀ زندگی خودش با آن کُرّه خر ِ دوران کودکی اش. تصور کرد که اگر دوباره همان حیوان را ببیند آیا ماچش میدهد؟ آیا اگر ماچ داد چه میشود؟ آیا آن حیوان یه جوریش میشود؟ آیا خودش یه جوریش میشود؟ سپس خودش را مجسم کرد که دارد میدود و خر هم دارد دنبال او میدود. به داشته های خر فکر کرد و مقایسه کرد که آن خر هم اکنون چه چیزهایی دارد که او ندارد. امّا مگر میشد خودش را با خر مقایسه کند؟

از روی میز جا سماقی را برداشت. جا سماقی کوچک سفیدی بود که همیشه سوراخهای سرش گرفته بود. هر وقت که میخواست کوبیده بخورد او را اذیت میکرد. عطر سماق او را به سالهای دور برد. روزهایی را به یادش آورد که کنار پدربزرگش می نشست و پدربزرگش همیشه از رشادتها و دلاوریهایش در ادارۀ خودشان با او صحبت میکرد. همیشه برای او جای سوال بود که اینها چه ربطی به سماق دارد؟ چون هر دفعه که عطر سماق به مشامش میخورد یاد دفتر فویوولانت و خاطرات جدّش می افتاد. سماقدان را برعکس کرد. در کوچک لاستیکی را در آورد، انگشتش را تا انتها در سوراخ عقب سماقدان فرو کرد. کمی سماق به نوک انگشتش چسبید و شروع کرد به مکیدن سماق. از ته قلب آرزو کرد ای کاش این انتظار زودتر به پایان برسد. این دفعه انگشتش را بیشتر در قسمت عقب سماقدان فرو کرد. امّا این بار انگشت مزبور همانجا گیر کرد. رفت دستشویی تا آن را با صابون در بیاورد. نشد. تلاش را کنار گذاشت و رفت روی صندلی مدیریت موجود در توالت نشست. شروع کرد به کار کردن و مدیریت کردن که در یک لحظه همه چیز از حال خود خارج شد.

تمام اقلام موجود در توالت و همچنین اقلام خودش حرکت میکردند. همه چیز تکان می خوردند. همان لحظه فهمید که این یک زلزله است. با همان اوصاف از توالت بیرون آمد. با سرعت به سمت در رفت. در باز و بسته میشد و از لولا در رفته بود. تمام ظرفها به همدیگر میخوردند. صدای شکسته شدنشان می آمد. این یک زلزلۀ واقعی بود. بیرون از در که آمد دید اوضاع خیلی خراب است. همه، با حالت خیلی افتضاحی به کوچه پناه آورده اند. از مقدار پوشش هر کدامشان میشد فهمید که به چه کاری مشغول بوده اند. زلزله دیگر ساکت شده بود. در حالیکه داشت به اوضاع مرد همسایه نگاه میکرد، یاد اوضاع خودش افتاد. سریع خودش را جمع کرد. یکی دیگر در انتهای کوچه که اوضاع اسفناکی داشت در همان لحظه دستش را گذاشت یک جایی و خودش را تفریق کرد!! القصه، یادش افتاد که اصل کاری را در خانه جا گذاشته. با سرعت به سمت داخل خانه حرکت کرد. در میان ظروف شکسته و کتابهای افتاده و صندلیهای واژگون دنبال اصل کاری خودش میگشت. سرانجام زیر قفسۀ افتادۀ کتابها، اصل کاری اش را پیدا کرد. سالم مانده بود. دیگر لازم نبود نگران باشد.

دوباره به بیرون آمد. اوضاع بهتر شده بود و همه یا اصل کاری شان را پنهان کرده بودند یا مثل او پیدا کرده بودند!! همسایه اش که قبل تر اوضاع افتضاحی داشت، از او پرسید: "کجا رفتی؟" در حالیکه نفس نفس میزد جواب داد: "رفتم اصل کاری ام رو بیارم. کیف مدارکم رو. مدارک لاج و اسس و کوفت و زهرمار. دو فردای دیگه کیس آفیسر ظاهر میشه، چه خاکی تو سرمون بریزیم!"و همسایه با تعجب به سماقدانی که سر انگشت او بود زُل زده بود!!!

To Do List 3 - After Lodgment/Waiting for File Number

wearegoingaustralia — Sat, 09 Feb 2008 07:46:18 GMT

شرایط شما :

سومین مرحله: مدارکتان در DIAC لاج شده و حالا شما باید منتظر آن شماره (File Number) بمانید. . .

To Do List:

1. دیگر تقریباً دارید یک اقدام کننده واقعی مهاجرت به حساب می آیید. از همین لحظه تا وقت سفرتان به استرالیا کمتر از دو سال وقت باقیست. ولی شما هنوز فقط یک اقدام کنندۀ معمولی هستید در صف طولانی اقدام کنندگان. در تمام لحظاتتان یک اقدام کننده اید. یک اقدام کنندۀ معمولی. روزها و شب ها اقدام کننده اید. روزها اقدام میکنید. شبها اقدام میکنید. فقط اقدام روزها را با اقدام شبها ادغام نکنید!!

2. از اکنون به بعد انتظار بیشتر معنی پیدا میکند. مراحل پیش رو در دوره های طولانی تر زمانی انجام میشوند و شما به کندی پیش میروید. این انتظار و این حرکت لاک پشتی از شما انرژی میگیرد و گاهی دوست دارید که تفریح کنید، وقتتان را به بطالت بگذرانید و حتی تلویزیون ایران را تماشا کنید. فقط یادتان باشد این سریال جدید حا.تمی.کیا همچین زیاد جالب نیست.

3. دختر خانم های جوان و مجردی که به این مرحله می رسند، سعی کنند که حتماً همسر اختیار کنند چون مرد ایرانی با آن منش و کلاس و تیپ و سیستم منحصر به فردی که دارد واقعاً نوبر است و مطمئن باشند که آن طرف چنین مطاعی را با این شرایط نمیتوانند تهیه کنند!

4. آقا پسر های جوان و مجردی که به این مرحله میرسند سعی کنند پسرهای خوبی باشند و انتظار بکشند تا دخترهای خوبِ بند قبل بیایند و آنها را تور بزنند!!

5. در خیابانها لایی بکشید، رشوه بدهید، خدای نکرده رشوه هم (اگر پیش آمد) قبول کنید، کم کار کنید، بیشتر استراحت کنید، سعی کنید خیلی رک و رو راست به دوستانتان دروغ بگویید و ... و به این ترتیب هر مسئله ای را به ایرانی ترین شکلش برگزار کنید. دیگر چنین فرصتی دست نمیدهد!

6. چند وقت پیش با یکی از میکروبهای استرالیایی صحبت میکردم، میگفت به تازگی در آن بلاد بینی (همون دماغ سابق) های بزرگ و فربه و سوراخ گشاد مُد شده است. بد نیست همگی شروع کنیم به دست کردن در دماغهایمان. به گفته همان میکروب، انگشت اشاره یکی از دو دست را تا جاییکه امکان دارد در دماغتان می چپانید و سپس شروع میکنید به پیچاندن! محصول مورد نظر را در نزدیکترین مکان میچسبانید! به همین سادگی!

7. اگر دستتان به دهانتان میرسد، پولهایتان را برای روز مبادا (چه روز مبادایی که همه منتظرش هستیم!!) در استرالیا پس انداز کنید. روزهای دور از خانه، چند ماه بیکاری، خرج های دور از انتظارِ روزهایی که از قبل انتظارش را میکشیدیم! همۀ اینها پول میخواهد که از هم اکنون دست یاری شما را میطلبد. اگر هم دستتان به دهانتان نمی رسد، دو راه بیشتر پیش رو ندارید: الف) دهانتان را به دستتان نزدیک کنید. ب) دستتان را قطع کنید!

8. خانم های عزیز، مادامی که با همسرتان در خیابان قدم میزنید چیزی از او نخواهید که برایتان بخرد، چون شما که دارید میروید و مراحل مهمی را پشت سر گذاشتید، دیگر چرا همسرتان را به خرج می اندازید؟ ولی آقایان عزیز، هر چیزی که دوست دارید برای خودتان بخرید! راحت باشید. این شمایید که باید در مملکت غربت، ...ِتان ... بشود. شما آزادید!

9. آموختن و توسعۀ فناوری (هسته ای؟ نه بابا!! ) زبان انگلیسی از نکات مهم است. حتی شده از وقت دستشویی رفتنتان بزنید و این مهم را به جا بیاورید. شما که دارید این همه انتظار میکشید، حیف است که دستی دستی رو بکش ماشین داره میره. مصداق: "دو سه شبه که چشمام به دره ... خدا کنه که خوابم نبره"

10. هرگز ذره ای از شوق و جذبه خود نسبت به رفتن به آن دیار کم نکنید. این شوق است که عشق را در وجودتان می ترکاند!! این شوق، عشق را به دنبال دارد و عشق شهوت را به دنبال دارد و شهوت نیز یه چیزهای دیگر را به دنبال دارد. خیلی دوست دارید بدانید دیگر چه چیزهایی به دنبال دارد؟ (خیلی بلا شُدید! نمیگم!!)

11. اقدام به مهاجرت کار بزرگی است که در توان خیلی از مردم نیست و خیلی این قبیل ریسک کردنها را در زندگی بر نمی تابند. و شما باید این واقعیت را با تمام وجود باور کنید. و به این واقعیت باید ایمان داشته باشید که شما جزو خیل محدودی از مردم هستید که چنین کار بزرگی (اگر نگوییم مخاطره آمیز) را انجام میدهید. و این باور و ایمان به شما انرژی ادامه این مسیر سخت را میدهد. انرژیی که باید برای آماده شدن و همیشه در مسیر بودن، صرف شود. به طور کل، انرژی هسته ای حق مسلم اونه!

12. همچنان که گفتم این زمان انتظار باید به بهترین شکلی صرف شود. باید این انتظار محصول داشته باشد، باید خروجی داشته باشد. مثل آموختن زبان بیشتر، افزایش مهارت در کار تخصصی ای که هستید و ... . کلاً هر کار آدمی باید خروجی داشته باشد. اگر ما به عنوان آدمیزاد خروجی نداشته باشیم که منفجر میشویم. حالا شده این خروجی از هر جایی و به هر شکلی باشد. شما قبول ندارید!؟

12+1. همچنان که قبلاً گفتم، از کاری که انجام میدهید نهایت لذت را ببرید. فکر کنید که در حال انجام فرح بخش ترین و شادترین فعالیتهای تمام زندگیتان هستید. در همین روزهای عزیزی که من این پست را می نویسم، چندین سال پیش، بزرگی (!) را پرسیدند: "شما چه احساسی دارید؟" و گفت: "هیچ"

14. سعی کنید اطلاعاتتان را در هر ضمینه ای یا هر زمینه ای در مورد استرالیا افزایش دهید. هر منبعی را مطالعه کنید و از هیچ سایتی که اطلاعات بیشتری میدهد غافل نشوید. این به شما که هیچ وقت در آن محیط نبودید کمک میکند که لنگان خرک خویش را که از کرّگی دم نداشت را به منزل لیلی که خطرهاست در آن زمینه یا ضمینه من زیاد اطلاعات ندارم!

15. هر کسی که در همین مرحله (شاید عقبتر، شاید جلوتر) قرار دارد، به نوعی همراه و همرزم و همسنگر شما محسوب میشود. همیشه به همدیگر کمک کنید. در این صف بزرگ منتظرانِ رفتن حتی اگر ویزا هم ندادند، باز شما صف را چرا به هم میزنید!!؟

16. این فایل نامبری که شما منتظرش هستید فقط یک شماره کاملا معمولی است که در DataBase مربوط به DIAC شما و مشخصات شما را Index میکند. ولی کسی که اینها را نمیداند. شما به همه بگویید ما منتظر ویزا هستیم!

17. استرس، دم دست ترین کاری است که میتوانید انجام دهید و نکته این است که بدترین حسی هم هست که میتوانید داشته باشید. و درک این نکته نیازی به مصرف ماهی و فسفر و این قبیل داستانها هم ندارد.

و در آخر، از کلیه دوستانی که ما را در تهیه این مجموعه یاری رساندند، خواهش میکنیم که دیگر چرت و پرت نگویند چون ما خودمان تنهایی این لیست را تهیه کردیم.

To Do List های قبلی:

To Do List 2 - After Assessing

To Do List 1 - Waiting for Assessment

من نه منم!

wearegoingaustralia — Mon, 03 Dec 2007 10:33:18 GMT

-- 1 --

-- ساختمون تون چند واحدیه؟

* هشت واحدیه مهندس. تشریف بیارین، قدم سر چشم ما بذارین!

-- خواهش میکنم. همۀ واحدهاتون صاحبخونه هستن یا نه؟

* نه! یکی از واحدها اجاره ای هست. بقیه صاحبخونه هستن.

-- ببخشین من این سوال رو میکنم ها!! چون شما از من راهنمایی خواستی دارم میپرسم. شما خودتون هم صاحبخونه هستین؟

* (یه ذره صداش میشه مثل یه ببعی کوچولو که داره آروم بع بع میکنه!!، یه خورده هم خودشو میزنه به اون راه!) بله. کلبه درویشی هست. تشریف بیارین خوشحال میشیم.

- - - -

-- 2 --

-- بهروز جان. سلام. خوبی؟

* چاکرتیم! تو خوبی؟

-- بهروز! شنیدم دارین میرین استرالیا!

* (یه ذره صدام میشه مثل یه ببعی کوچولو که داره آروم بع بع میکنه!!، یه خورده هم خودمو میزنم به اون راه) آره! ولی هنوز مشخص نیست! حالا معلوم نیست کی بریم. توی مراحل اولیم. خیلی سخت میگیرن!!

- - - -

چرا اون چیزی که دارن و هستن رو کتمان میکنن. کتمان هم اگه نکنن خیلی به روی خودشون نمیارن. انگار ندارن! انگار نیستن!!

آهان!!! جالبه! یه اخلاق خیلی جذاب دیگه ای هم دارن: گاهی اون چیزی رو که ندارن و نیستن رو به خودشون نسبت میدن!!

توی اون دو تا دیالوگی که نوشتم، دومین دیالوگ، شخصیت بهروز (مشخصاً) خودم بودم. توی اولین دیالوگ هم اون یارو ببعی کوچولوهه رو شما نمیشناسین.

ولی همین دو تا دیالوگ داریم ها!!! هیچ کی دیگه غیر از من و اون یارو چنین اخلاقی نداره! اصلاً توی کل ایران همین دونفریم!!! البته (From the back door)

امّا ما عاشق رودیم، مگه نه؟

wearegoingaustralia — Wed, 14 Nov 2007 11:19:18 GMT

چند وقت پیش نشستم تو ماشین یه بنده خدایی از همرزمان خودمون، شیشه ماشینش انقدر کثیف بود خیابون رو نمیتونستی مثل آدم ببینی. بهش گفتم: "چرا نمیشوریش؟" گفت: "آخه ما که داریم میریم استرالیا، ولش کن." حالا جالبه هنوز فایل نامبرشون هم نیومده!

حالا منظورم کوبوندن اون بنده خدا نیست که خودم ازش صد درجه بدترم تو تنبلی و گلاب به روتون گشادی، ولی حرفم فقط این بدبختی مائه که ایده آلیستیم. باورتون نمیشه اگه بگم میتونم بهتون ثابت کنم که حرف این آدم هم یه جور دیدگاه ایده آلیستیه. اون ایده آلش استرالیاست. فکرش اینه که داره میره و دیگه اینجا مهم نیست. ولی اونجا که رسید یه آدم دیگه میشه. شیشه ماشینش همیشه تمیز خواهد بود. عین داستان جمعه های من. می خورم، می خورم، می خورم اندازه بلانسبت یه موجودی، اونوقت به خودم میگم: "خُب، فردا شنبه است، از شنبه رژیم میگیرم. امروزو حاشو ببریم خدایی، از فردا شنبه رژیم سخت . . . " دریغ که اون شنبه هیچ وقت نمیاد. اگر هم بیاد از اون شنبه هاست که به یکشنبه هم نمیرسه. این دیدگاه رو من حتی با اون ذهنیت گندی که همه چیز واسمون سیاه و سفیده هم طبقه بندی میکنم. زمستون که تموم شه سیاهی تموم میشه. سرما تموم میشه. هوا عالی میشه. همه چیز سبز میشه. کی گفته؟!!! تا حالا خودم صد تا بهار در پیتی دیدم که ده پونزده روز اولش انقدر بارون اومده تمام تعطیلات خلقی رو قهوه ای کرده!!!

تفکر سیاه و سفید میگه اینجا سیاهه. پر از بدبختیه. هر چقدر خواستی اینجا گند بزن، دیگه بدتر از این که نمیشه که! تو که داری میری، حالا لوستر خونتون رو هم درست نکردی، نکردی! تو که داری میری، دیگه لوستر میخوای چیکار؟ آره جون عمه ات!!! خونه لوستر نمیخواد یعنی؟ میخوای آزمایش ادرار بچه تو جای آب سیب بری بالا؟ - میگن ما یا تو گذشتمونیم یا تو آیندمون. از یه گذشته بند تمبونی میخوایم برسیم به یه آیندهء گل باقالی، زمین چمن! بقول خشایار وسط اهالی باغچه!

اصلاً استرالیا جزو اولویتت. اصلاً فکر اوّلت. فکر آخَــرت. یعنی الان نمی خوای زندگی کنی؟ نمی خوای از لحظاتت لذت ببری؟ نمی خوای تو لحظه ات باشی؟ مثل اون یارو که نشسته بود تو توالت داشت به پی پی اش نگاه میکرد. ذُل زده بود همچین. ازش میپرسن داری چیکار میکنی؟ میگه دارم به گذشته ام فکر میکنم!

جسارت نباشه ها!! یه لطیفه ای گفتیم شاد شیم به جون اودم!

حالا این وسط فقط یه تیکه هست که فکرمو تو خودش مشغولیت میندازه! یارو فلان جای خودشو پاره میکنه از هیمالیا میره بالا، میرسه قله اورست. وقتی پاش برسه پایین اگه ازش بپرسی بیشتر خود قلّه یادته یا مسیر؟ به خدا اگه بگه قلّه!! اون با اون راهی که داشته میرفته حال کرده. عین یه تمرین سخت که بعدش خسته ای ولی حال کردی با مشقّتش. با سختی هاش. با عذابش.

حالا بـِکشین. عذاب رفتن رو بکشین. عذاب مدارک فرستادنو. عذاب اون پول زبون بسته رو دودستی به این وکیل پکیلها دادن رو بکشین. عذاب خداحافظی کردن با چیزهایی که جون خودتون تو این مملکت دوست داشتین رو بکشین. ولی شما رو جان هرکی که دوست دارین و ندارین، اگه نمیتونین این عذاب کشیدن رو از برنامه روزانه تون حذف کنین؛ حداقل یه جوری، به شعبده ای، از این عذابتون لذت ببرین. اون لحظه ای که توش بقول خودتون دارین زندگی میکنین رو دیگه همون زندگی کنین. لذت دقایق رو ببرین. - همینجوری الکی - خُب مگه همه چی الکی نیست. لذت بردن هم یه چیز الکیه. پس: لذت ببرین.

To Do List 2 - After Assessing

wearegoingaustralia — Wed, 31 Oct 2007 11:29:18 GMT

شرایط شما :

دومین مرحله: مدارکتان در سازمان مورد نظر Assess شده است و در حال فرستادن باقی داستان برای DIAC هستید تا خیر سرتان لاج شوید

To Do List:

1. دیدید گفتم، بادمجان بم آفت ندارد، بی خود فکر میکردید Assess نمیشوید.

2. مرحله اول رو Successfully رد کردید، به امید خدا مراحل بعد را هم رد میکنید، آخرش هم Game Over میشوید خلقی را از دست خودتان و اضطرابهاتان و غُرغُرهاتان راحت میکنید.

3. آدرس Email دیاک رو به خاطر بسپارید. باید نقش کـَــــــنه رو از این به بعد برای دیاک بازی کنین. من که خودم حتی با Spam هم موافقم!!

4. بی خودی صابون به دلهایتان نزنید. پیراهنتان صابونی میشود.

5. برای دوستانی که در فرستادن مدارک به دیاک سستی میکنند من به هیچ وجه نوشیدنیهایی نظیر "آب هندوانه" را توصیه نمیکنم.خود دانید.

6. اگر از جنس مذکر هستید در فرمهای دیاک در جایی که باید جنس خود را وارد کنید مراقب باشید اشتباه نکنید. به هر حال مملکت غربت اعتبار نیست!

7. اینجا در ایران که هستید، توالت عمومی که میروید اگر کسی در زد به جای "اِهِــــــــممم" بگویید YES. پایتان برسد استرالیا بر فرض بخواهید دست به آب بروید. بعد در توالت با خیال راحت دارید کار خودتان را میکنید ییهــــــو یک بومی استرالیایی در بزند و بگوید : "Is there anyone" فرض کنید شما بگویید "اِهِــــــــممم"، از کجا معلوم در واژگان بومیان استرالیا این همان معنی که نباید را بدهد و خلاصه . . .. از من گفتن!

8. از همین الان عادت کنید به جای رژ گونه و سرخاب سفید آب از چیزهای دیگر هم استفاده کنید. ممکن است در استرالیا گاهی مجبور شوید با "سیلی" صورت خودتان را سرخ نگه دارید.

9. قرصهایتان را سر موقع بخورید. در ضمن میتوانید یکی از ساعتهای منزل را با ساعت شهری از استرالیا که میخواهید بروید تنظیم کنید و طبق آن ساعت قرص بخورید که برایتان جا بیافتد. در ضمن وقتی عصبانی میشوید زمین را هم گاز نگیرید چون به دندان نمیآید!

10. نیکل کیدمن اصالتاً استرالیایی است! البته به خودش مربوط است و ما به این حرفها کار نداریم و میرویم برای مرحله بعد . . .

11. برای دوستانی که یک بام و دو هوا شده اند یا باد استرالیا خورده به پهلوهایشان یا باد در سر دارن یا در جای دیگر دارند و یا خودشان را از الان باد کرده اند جلوی در و همسایه که دارند میروند استرالیا، من فقط یک توصیه دارم: "مصرف انواع و اقسم حبوبات"

12. زیدی میگفت در خارج بادهای موسمی صدادار، زیاد ایراد ندارد. بنابراین راحت باشید.

13. محدوده دانش خود را در زمینه رشته تخصصی خود گشاده کنید، با دیدی گشاده به تمام مسائل نگاه کنید، با گشادگی با دیگران برخورد کنید، از روی گشاده دیگران سوء استفاده نکنید. هر کاری میکنید بکنید به من هیچ ربطی ندارد فقط گشادگی پیشه نکنید که کارفرمایان استرالیایی شوخی ندارند.

14. به دلیل هزینه های بالای درمان در استرالیا مواظب همه جای خودتان باشید!

15. از زدن تیپهای ماهواره ای و مانکنی در خیابان بپرهیزید. میایند شما را میگیرند، سپس هیمنه پوشالی شما را میشکنند، سپس Security Check هم میمالد.

16. اگر اتومبیل دارید گهگاهی آن را تمیز کنید بد نیست. حالا تا استرالیا رفتن شما عمری باقیست.

17. با همسرتان مهربان باشید. همین! اگر هم مجرد هستید با هر کسی که دوست دارید مهربان باشید. به خودتان مربوط است. فقط اگر به غریبه ای زیاد "مــــحبّت" کردید سریع شاخ محبت را بکشید چون شاخ میشود.

To Do List قبلی:

To Do List 1 - Waitng for Assessment

ترانه های اون ور آب

wearegoingaustralia — Wed, 10 Oct 2007 05:46:18 GMT

آدم که یاد روزهای گذشته می افته: عجب خری بودیم میخواستیم واسه کانادا اقدام کنیم. 6 سال!

برو دیگه دوست ندارم / اسمتو نمیخوام بیارم: من ده بار گفتم اسم این کانادا رو جلوی من نیار، فقط استرالیا داداش.

خوشگلا باید برقصن: اگه اونجا یه موقع روم به دیوار پیش اومد یه کلوپی هم رفتیم و بساط رقص به راه بود، خوب اصلاً همش خوشگلا برقصن. به من چه. من که نگاه نمیکنم تازه.

غریبه نمیدونم تو کی هستی / غریبه تو سکوتمو شکستی: اگه اونجا با یه اُزی دعوام شد، غریبه پریبه حالیم نیست. سکوتمو میشکنم و چند تن از اقوامش رو با هم وصلت میدم.

دوستان برای ما میخوانند: اگه یه روز بری سفر / بری ز پیشم بی خبر: میریم سفر ولی بیخبر که نمیریم، تازه گودبای پارتیتون هم محفوظ.

ز شوق روی تو من زنده ام خدا داند: همـــــــون، خدا داند!

شبها همش به میخونه میرم من: پام اونجا برسه، مطمئن باش، هرشب نرم یه شب در میون رو میرم.

دلم میخواد به اصفهان برگردم: الان به برگشتن فکر نمیکنم.

شب که میشه به عشق تو غزل غزل صدا میشم: اتفاقاً میگن حمومهای استرالیا اکوی خوبی هم داره!

تو با منی، هر جا برم / مهر تو بند جونمه: همینه دیگه، میخواستی Main Applicant نشی!

سکوتم از رضایت نیست / دلم اهل شکایت نیست: Petition هم امضاء نمیکنم.

اومدم در خونه تون سر کوچه تون خونه نبودی: ای Assessor بلا! با کی کجا رفته بودی؟ ما هنـــــــوز In process ایم.

آرزومه آرزومه، که درو وا بکنی بیای به خونه: آخ که ویزا جون تو رو تو بغل بگیرم عاشــــــقونه (شما فکر بد نکنین، گفتم که فقط عاشقونه )!

سخته دل کندن از این شهر و دلبستگیها / خوندن از خونه جدا با همه خستگیها: الان که تازه اول راهیم، فکر میکنم زیاد سخت نیست. تا سر موقع رفتن ببینیم چه حسی داریم.

ما معترف میشویم کــــــــــــــــه . . .

wearegoingaustralia — Sat, 29 Sep 2007 05:46:18 GMT

معنی کلمه اعتراف: کارهایی رو که تو ذهن عموم جامعه بده انجام داده باشی و یا تفکراتی داشته باشی که توی ذهن خیلیها بد یا احمقانه است و بخوای اونها رو بازگو کنی. این میشه اعتراف. اعمالی که موقع انجامشون و یا موقع فکر کردن بهشون گاهی احساس میکنی درست بودن و یا گاهی ازش شرمسار نیستی و یا یه موقعی از این که اونجوری فکر میکنی یا اون کار رو انجام دادی پیش خودت خیلی شرمنده ای. به همون اندازه ای که لحظه انجام اون کار یا فکر کردن به اون باوری که داری، خودت رو محق میدونی و فکر میکنی کار درستیه، به همون اندازه هم اعتراف به کاری که میکردی یا فکری که داشتی کار درست و مفیدیه. البته همه این روده درازیهای من فقط به شرطیه که نه اعتراف کننده و نه اعتراف گیرنده و نه اعتراف شونده توی برداشتشون از کار غلط یا فکر غلط اشــتباه نکـــــرده باشــن (عجـــــــــب شرطـــــی!)

این وسط آرش اعتراف گیرنده است و من هم معترف به چند کاری که همینجوری رو زبونم میچرخه. تمام اعترافاتِ بی پردهء زندگیم نیست. ولی دم دست ترینهاشونه:

۱- خیلی از آهنگهایی که خیلیها فکر میکنن احمقانه است رو به شدت دوست دارم. شاید هم اونها در مورد همه چیز من احمقانه فکر میکنند. شاید هم من احمقتر از اونیم که اونها فکر میکنن. معلوم نیست!

۲- به مال و منال کسی زیاد حسودی نمیکنم، ولی اگه یه کسی یه چیزی رو بیشتر از من بدونه عجیب بهش حسودیم میشه. هر چیزی اعم از یه علم، یه زبان برنامه نویسی، یه راه جدید برای بستن بند کفش. به مکانیک ماشین هم حسودی میکنم. و به کسی که راهی رو برای پولدار شدن میدونه و من نمیدونم. البته همه اینها مال موقعیه که راهشو به من نگفته باشه. اگه بگه که نوکرش هم هستم به مولا.

۳- فوتبالم افتضاحه، سوتی هم زیاد می دادم زمان مدرسه. یادمه فقط وقتی تو فوتبال به من احتیاج میشد که به یک تانک احتیاج داشتن که مقابل حریف وایسه. منم نیست جثه ام مناسب بود (در نقش تانک)!

۴- خیلی کلّه خرم. (احتمالاً وقتی رفتیم اونور میشم کلّه کانگرو)

۵- خیلی تنبلم. اگه انگیزه نداشته باشم، هیچی نمیتونه منو از جام بلند کنه. احتمالاً ایراد قضیه به مباحث تخصصی ای نظیر کالیبریزاسیون و همچنین آب هندونه برمیگرده که مشخصاً به این مسائل وارد نمیشم!

۶- روزی یه بار آمار وبلاگمو نگاه میکنم. میخوام ببینم چقدر در تشویش اذهان عمومی مؤثر بودم که از نظر آماری هیچی به شکر خدا.

۷- چندین سال پیش یه تاسوعا و عاشورایی بود. یه گدا اومد در خونه مون، آب خواست ازم. نمی دونم چی تو فکرم گذشت که گفتم این گدائه ممکنه مریضی پریضی داشته باشه. گفتم آب نداریم. هنوز که هنوزه به خودم فحش میدم.

۸- یه نفر هست که همیشه فکر میکنم در موردش سهل انگاری کردم و این منو خیلی آزار میده.

۹- هیچ وقت اونی که پدر و مادرم از من خواستند نشدم. این خیلی بی انصافیه نسبت به اونها. نه؟ ولی همینم که شدم فکر کنم از سر خودم زیاد باشه!

۱۰- بعضی اوقات پانی رو از کارها و حرفهام ناراحت میکنم، ولی پانی منو میبخشه. میدونم. البته اگر هم نبخشه من از اینکه منو نبخشیده می بخشمش!

ما هم از میان خیل عظیم دوستان و ارادتمندانی که داریم فقط از چند تاشون اعتراف میگیریم. خواستند بکنن، نخواستند هم نکنن (اعتراف را! ):

دامون . . . . . . . . . . . . . . . آریا . . . . . . . . نیکی . . . . . . بهنام . . . . خشایار

خیار استرالیایی

wearegoingaustralia — Thu, 13 Sep 2007 05:53:18 GMT

خیار یکی از میوه های خوبی است که در بسیاری از نقاط ایران تولید میشود و مورد استعمال آحاد ملت قرار میگیرد. خیار که بیشترین مصرف آن در سالاد و ماست خیار و جاهای دیگر است در انواع و سایزهای مختلف عرضه میگردد. حال میخواهیم رویکرد دیگری به خیار داشته باشیم:

پوست خیار سبز است. این سبزی پوست خیار بی شباهت به تمنای دل ما برای رفتن به استرالیا نیست. هر چه این پوست سبزتر باشد وانگهی تمنای ما هم بیشتر است. البته ممکن است این پوست سبز باشد ولی کمی پلاسیده (چلوسیده، جلاسته، بوبوخوسته) شده باشد. در این حالت یعنی میخواهیم برویم ولی انقدر پروسه مهاجرت به ما فشار آورده ما آن لطافت و صیقلی که در پوست خیار است را از دست داده ایم.

پوست خیار را که می کنیم، لحظه به لحظه درون این میوه بیشتر مشخص میشود. مثل اینکه ما لحظه به لحظه به استرالیا (داخل خیار) نزدیکتر میشویم. ولی اگر دقت کرده باشید داخل خیار از پوست خیار کم رنگتر است. که این استعاره ای است از اینکه ما نباید مسحور جاذبه های بیرونی استرالیا (در این مقاله همان خیار) شویم و به واقع باید به این بیاندیشیم که درونش کمرنگ تر از بیرونش می باشد.

خیار میوه ای است بخصوص که بدون نمک جداً هیچ مزه ای ندارد. من اینجا این نمک را همان ویزا تفسیر میکنم. از این لحاظ که وقتی ما ویزایمان را میگیریم خوشحال میشویم و میخندیم و تبدیل به گلوله ای از نمک میشویم. پس در اینجا نمک همان ویزا است که بر روی خیار (همان استرالیا) میریزد.

حال میرسیم به بحثهای داخل تری از خیار. من میخواهم اینجا باب بحثی را باز کنم که بسیاری از کارشناسان فن، از وارد شدن به آن خودداری میکردند و میکنند هنوز. آن بحث هم در مورد تخم خیار است. اجازه بدهید که در این تحلیل همه جانبه، من تخم خیار را همان مشکلات موجود در استرالیا (که با رفتن به آنجا با آنها دست به گریبان خواهیم بود) معرفی کنم. به این ترتیب هر چه خیار تخمی تر باشد (منظور این است که تخمهایش بزرگتر و بیشتر باشد) انگار مشکلات ما هم بزرگتر و بیشتر است. بنابراین لازم میدانم این توصیه را به دوستانی که مثل ما درگیر مسائل مهاجرت به استرالیا هستند این توصیه را داشته باشم که خیار تخمی نخرند. منظور آن است که از همین الان با تقویت خودشان در تمام زمینه ها منجمله مالی و تخصصی و زبان از گرفتاری در مسایل (تخمی) جلوگیری کنند.

در اینجا با به پایان بردن بحث خیارهای تخمی و غیر تخمی ذکر این مطلب را لازم میدانم که همیشه با توجه به دیدگاه من، استرالیا را به شکل یک خیار ببینید. استرالیا را در ذهن خودتان بزرگ نکنید که همان خیار سالادی میشود که زیاد به درد نمیخورد. همانطور که یک خیار سالادی را نمیشود جلوی مهمان گذاشت اما یک خیار قلمی را میشود جلوی مهمان گذاشت، سطح توقعات خود را از استرالیا پایین آورده و ذهن خودتان را با واقعیات روبرو کنید. در ضمن همانطور که میدانید هر چه خیار بزرگتر و سالادی تر باشد تخمی تر است. (یعنی همان مشکلاتش بیشتر است). با امید اینکه همیشه در تمام مسائل زندگیتان اینچنین رویکردهای متفاوت را در نظر بگیرید.

پی نوشت: به دلیل اینکه برای یکی از خوانندگان عزیز سوالی در مورد یکی دیگر از نقاط خیار پیش آمده بود وظیفه خود دیدم که در اینجا توضیح دهم. هر خیاری از نقطه بخصوصی به درخت خیار وصل است که در فرهنگ عامه به ک.و.ن خیار معروف است. من این واژه را در این نگاه دوباره ام به مقوله خیار و ارتباط آن با استرالیا به این شکل میبینم که ک.و.ن خیار مزبور همان سوراخی لایه ازن است که اتفاقاً تطابق معنا هم دارد. همچنان که ک.و.ن خیار تلخ است، سوراخ بودن لایه ازن هم برای مردم استرالیا واقعهء تلخی است که از آن به صورت شایعی سرطان پوست میگیرند. با تشکر از آرش عزیز که تکلیف این قسمت خیار هم در این مقاله حل شد.